Niepozorny obrazek, miało być szybko, łatwo i przyjemnie. Dobrze, może nie aż tak, ale na pewno nie spodziewałem się, że będzie to jedno z najtrudniejszych puzzlowych wyzwań ostatnich miesięcy. A zatem, piramidy w Gizie, zaczynamy!
Obrazek Castorland ma 1500 elementów, drobnych, bo w tych wymiarach układa się często elementację 1000. Widziałem, po co sięgam na półce, ale wyzwania spodziewałem się raczej tylko przy układaniu nieba. Mimo gradientu, zajmuje naprawdę sporą część, a "ułatwiacze" w postaci chmur subtelnie rozmywają się na tle niebieskiego "oceanu".
Było mozolnie, ale w stałym tempie i konsekwentnie niebo stawało się niebem. Ale im dalej w las, tym bardziej zauważałem, że to nie układana góra będzie tu wyzwaniem. Zanim jednak wziąłem się za resztę, w międzyczasie powstawać zaczęła również palma - dzięki temu również miałem kolejne wskazówki co do odcieni niebieskiego, ale też mogłem połączyć i tak układane fragmenty.
I wtedy się zaczęło! Przyznam, że dawno nie miałem takiej pauzy na rozmyślanie o strategii. Poza "cegiełkami" (celowo takie określenie, tak w skali wyglądają bloki piramidy) reszta okazała się być do siebie zabójczo podobna. Tempo układania drastycznie spadło, a ja miałem kilka podejść, jak to wszystko ugryźć. Patrząc z daleka (gdy odchodziłem od układania), nie mogłem uwierzyć, że tak "męczy" mniej niż 500 elementów pozostałych do ułożenia. Oczywiście, lubimy takie "męki", ale poziom trudności zdecydowanie mnie zaskoczył i za to chwała Castorlandowi.
Tu ważna uwaga i... uwaga, bo będzie "słodzenie". Mimo takiej liczby elementów w podobnych barwach, do tego naprawdę drobnych elementów, dopasowanie puzzli Castorland jest czymś absolutnie mistrzowskim! Nie znam się na procesie produkcji naszych ukochanych obrazków, moja wiedza to obejrzane od czasu do czasu np. filmiki z procesu produkcji Ravensburger (podpowiadane w instagramowym feedzie). Ale tutaj zrobiło to na mnie ogromne wrażenie - nie było mowy o wstawieniu puzzla w nieodpowiednie miejsce! A, nieskromnie napiszę, choć daleko mi do prawdziwych zajawczaków, trochę pudełek już przez palce przeszło. Podsumowując, Drogi Castorlandzie - brawo!
Piramidy w Gizie trzymały w szachu do końca. Ostatnią fazą było dopasowywanie posortowanych kształtami puzzli, a i tak nie osiągnąłem żadnego przesadnie dobrego tempa. Warto było! Ułożone dzieło daje ogromną satysfakcję, było to naprawdę dobre wyzwanie!
Często podpowiadam, dla kogo dany obrazek. Nie zrozumcie mnie źle, dajmy każdemu taki, jaki mu się podoba! Sam powtarzam, że "podoba mi się", to w tym wypadku już połowa sukcesu w drodze do ułożenia puzzli. Ale czasem chcąc kogoś zarazić, możemy zrazić, zatem... Myślę, że np. najmłodszym adeptom, puzzlowym "casualsom" lub jako prezent dla kogoś, kto będzie układał "z ciekawości", zaproponujmy mniejszą elementację (lub większe elementy). Jeśli chcemy, by dostali szybko nagrodę (ułożoną całość) i sięgnęli w przyszłości po kolejne puzzle.
Jeszcze raz - ode mnie 10/10. Jakość, dopasowanie, trudność, czas układania, efekt. Jestem pod dużym wrażeniem!
